Może niektórych zdziwi taki post, ale poszukiwałam dzisiaj pół dnia niemalże w necie sposobu na usunięcie lepu z szafki... niestety bezskutecznie. A mój problem wziął się z faktu, iż miałam to nieszczęście przynieść skądś do domu mole spożywcze i, mimo że wszystko w czym siedziały wywaliłam i dokładnie kuchnię wyczyściłam dalej takowe się gdzieś pojawiały.
Na tą przypadłość mego domu kupiłam lep na te wstrętne owady i

...tu pochwala mej głupoty....
położyłam go na szafce w kuchni.
Teraz w ramach porządków tam sprzątałam i powstał problem jak usunąć to, co zostało z tego lepu na szafce.
Z racji faktu, iż nie znalazłam żadnego rozwiązania na mój problem to postanowiłam sama pokombinować, a że usunąć się udała szybko i bezboleśnie to postanowiłam się z wami tymże sposobem podzielić.





1. Załóż rękawice jednorazowe podnieś lep starając się, by resztki kleju nie zabrudziły kolejnych powierzchni.
Rękawice ochronią twoje ręce przed utytłaniem ich i wszystkiego wokół klejem.
Wyrzuć lep i rękawice do kosza.
2. Posyp miejsce utytłane klejem solą kuchenną.
Krok ten sprawi, że klej nie będzie się tak ciągnął.
3. Po kilku minutach zbierz sól mokrą szmatką.
4. Polej plamę z kleju oliwką dla dzieci (opcjonalnie zwykłym olejem kuchennym)

5. Papierowym ręcznikiem trzyj miejsce zabrudzenia aż wszystkie pozostałości kleju zejdą.

6. Używając wilgotnej szmatki i płyny do naczyń usuń tłuszcz z szafki i wytrzyj do sucha.

Mam nadzieję, że komuś mój sposób pomoże :)

Przychodzą goście
Stół nakryty ale czegoś brakuje, coś by się jeszcze przydało w dodatki brak czasu na kombinacje?
Wykorzystaj to co masz pod ręką
I proszę świecznik gotowy


Jesteś ciekawa jak powstały??? Zapraszam do lektury.

 Potrzebne będą:

- kieliszek do wina (najlepiej bańka)
- sztuczny kwiatek (będzie lepszy niż naturalny bo nie zwiędnie)
- odrobina kolorowego sianka /nie wiem jak się to profesjonalnie nazywa/
- szklany świecznik na podgrzewacz  (zapobiegnie on nagrzaniu kieliszka i podpaleniu sianka)
- podgrzewacz + zapałki

Niby banalne ale wśród moich gości zrobiło furorę.
 
1. Obracasz kieliszek nóżką do góry i wkładasz pod niego kwiatka.


2. Układasz odrobinkę sianka w kółeczko i kładziesz na podstawce kieliszka. (ułożenie nie musi być idealne nawet położone nieco byle jak robi ładniejszy efekt)


3. Kładziesz szklaną podstawkę pod podgrzewacz na sianko uważając by żadne nitki nie były na linii ognia :)

4. Wkładasz świeczkę do podstawki i ot cała filozofia :D


Wierz mi nie trwało to dłużej jak minute. Można oczywiście zrobić kilka takich i postawić na większy stolik. Taki "stroik" jest też o tyle uniwersalny że można użyć różnych kwiatków i efekt diametralnie się zmienia.

Temat śmierci dla nikogo nie jest łatwy nawet dla dorosłych, ale dla rodzica jest on podwójnie trudny Z jednej strony sami przeżywały stratę, ból, żałobę a z drugiej nie wiemy jak i czy rozmawiać o niej z dzieckiem.

No właśnie

rozmawiać o śmierci z dzieckiem czy lepiej udawać, że nic się nie stało???

Ostatnimi czasy życie naszej rodziny nie oszczędza więc i takie tematy się tutaj przewiną.

Pytanie zasadnicze:

Czy rozmawiać z dzieckiem na temat śmierci ?

Tu uważam, że wiele zależy od wieku dziecka i stopnia w jakim ta śmierć go dotyczy. Nie uważam za dobre tłumaczenie 1,5 rocznemu bobasowi że żona stryjka ciotki Wandzi nie żyje. Bo dziecka najpewniej śmierć tej osoby nie bardzo dotyczy. Co innego gdy 2-3 latek sam pyta co się stało. Albo śmierć dotyczy np ukochanego zwierzątka. Wtedy wydaje mi się jak najbardziej normalnym by z tym dzieckiem porozmawiać, nie zbaczać z tematu, nie odwracać uwagi ani broń borze nie kłamać!

Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci?

Temat prosty nie jest bo często donosili nie umieją o niej rozmawiać między sobą.
Dlaczego?
Bo nikt z nami o tym nie rozmawiał?
Bo nie obchodziło nikogo jak czujemy się z tą stratą?

Gdy pierwszy raz zastanawiałam się jak to dziecku powiedzieć, jak wytłumaczyć dostałam od bliskiej mi osoby pewien cytat


Oba te cytaty pochodzą z książki "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" autorstwa Adele Faber i Elaine Mazlish.
Ja nie jestem miłośniczką poradników na temat wychowywania dzieci bo zwyczajnie nie mam nawet kiedy ich czytać ale ten fragment chwycił mnie bardzo i pomógł w trudnej chwili.

Pomijając inne chwile kiedy ta wiedza mi się przydała w tym tygodniu zmarła nam świnka morska czy jak kto woli kawia domowa. Dla wielu wyda się to błahe ale w naszym domu przerodziło się to w prawdziwą tragedię. Zwierze towarzyszyło nam nie mal od ślubu i nie mal od momentu gdy wprowadziliśmy się do naszego mieszkania. Dla nas był to członek rodziny, którego mieliśmy dłużej jak dziecko. A dla naszej 2,5 letniej córki świnka była od zawsze.
I tu się pojawił problem, pytania płacz.
Teraz po kilku rozmowach o umieraniu, niebie, opowiedzeniu sobie wzajemnie o uczuciach i tęsknocie za zwierzakiem, odpowiedzeniu na kilkaset pytań o takich nawet co to znaczy umrzeć albo gdzie jest świnkowe niebo, sytuacja ma się znacznie lepiej. Bo dziecko wie co się stało o też wie, że nie jest samotna w tym co czuje po jej stracie.
Wie też, że może o tym rozmawiać, pytać, mówić wszystkim co czuje.

Co jest najtrudniejsze w mówieniu o stracie?

Wydaje mi się, że zmiana myślenia. Przestawienie się z myśli pod tytułem "to tylko dziecko i nic nie wie" na " to mały człowiek i czuje tak samo jak dorosły". No właśnie tylko dorosły bardziej wie co się stało a u dziecka dochodzi jeszcze niepokój związany z faktem, że nie wie co się dokładnie dzieje. co to znaczy umrzeć. Dlatego wychodzę z założenia,że również o takich sprawach należy z dzieckiem rozmawiać. Świat jest tak stworzony, że niestety śmierć prędzej czy później pojawi się w świecie naszego dziecka (oby jak najpóźniej i nikomu tego nie życzę) ale może po takiej szczerej rozmowie z rodzicem będzie już w dorosłym życiu lepiej znosiło tak traumatyczne przeżycia.

Jak nigdy mam nadzieję, że powyższy post się nikomu nie przyda. 

Co sądzisz o rozmowach na trudne tematy z dziećmi???

Źródło fragmentów książki: http://www.tatanamedal.pl

Tytuł wpisu sugeruje jakobym to ja pomykała w pieluszce no ale w sunnie poniekąd kobieta te parę dni w miesiącu z jakiejś formy tego wynalazku korzysta. ;)

Ale dziś o pożegnaniu z pieluchą nieco młodszej kobity będzie

Nasza droga do majteczek

Przepis na dziecko bez pampersa:

Składniki:

- 1 dziecko które wymaga odstawienia od pieluchy
- 1 sprawna pralka a najlepiej pralkosuszarka
- 10 (ton) bawełnianych majtek w odpowiednim
- 10 (ton) kompletów ubrań dostosowanych do aury
- nocnik i/lub nakładka na sedes
- mata na materac od łóżeczka
- mokre chusteczki
- mop lub szmata do podłogi
- 100 ton cierpliwości rodziców i innych współdomowników
- 100 ton zaangażowania i dobrej energii
- wyłącznik w głowie matki nastawiony na wyłącz pedantyzm i chęć posiadania czystych kanap i dywanów
- opcjonalnie kilometry folii malarskiej
- składany nocnik turystyczny

Wykonanie:

Dziecko zaznajom z instrukcją obsługi nocnika i nakładki sedesowej najlepiej długo przed planowanym odłączeniem osobnika od pieluchy. Wybierz dobry czas, ie rób tego przy większych wydarzeniach, stresach czy na wyjeździe. Przed przystąpieniem do działania uzbrój się w wolny weekend i podane w przepisie ilości cierpliwości, zaangażowania i dobrej energii. Nastaw się na możliwość niepowodzenia. Zdejmij dziecku pampersową zbroję spokojnie tłumacząc co robisz, że jest już duże i będzie się uczyć załatwiać potrzeby jak dorośli. Postaw nocnik tak by mieć go pod ręką. Sadzaj dziecko na niego po drzemce i mniej więcej co 2 godziny. Pytaj w międzyczasie czy  mu się nie chce.  Podchodź do niepowodzeń z dystansem, tłumacz dziecku i sobie co się stało, dlaczego. Zaznacz że je wspierasz i że zbroja w postaci pampersa nie jest mu potrzebna, że da sobie radę bez niej. Przede wszystkim nie krzycz, nie histeryzuj i pomyśl, że każdy przez to przechodzi. Powiedzenie nie od razu Kraków zbudowano jest tu bardzo adekwatne bo nawet jak Twoje dziecko pomyślnie przejdzie przez etap odstawienia od pieluchy to może mu się jeszcze trafić nie raz wpadka.

Najważniejsza dewiza:

Uświadom sobie że zarówno Twoje dziecko jak i TY sama musicie być gotowi na ten krok i każdy tą gotowość osiąga w innym momencie. Nie patrz na to, że dziecko koleżanki latało bez pieluchy w wieku 1,5 roku a twoje ma 2,5 i wciąż w pampersie. No i nie daj sobie wmówić, że to iż dziecko wie do czego służy nocnik to świadczy o jego inteligencji bo inaczej każda kobieta i 70% facetów powinno dostać nobla.

A może masz już ze swoim dzieckiem trening czystości za sobą i coś podpowiesz???